Rozdział XII

- Jestem! - krzyknęłam jak zawsze po powrocie do domu.

Zwykle natychmiast pojawiała się w przedpokoju Lucy, w celu przeprowadzenia obowiązkowego wywiadu, ale tym razem nie przyszedł nikt. Nikt się nawet nie odezwał. Panowała całkowita cisza. Trochę mnie to zdziwiło i zaniepokoiło. Ostrożnie weszłam do salonu. Przy oknie z rozdziawioną buzią stał Kevin, a obok niego wpatrująca się nieruchomo w ciemność Lucy. Tylko Paul jak zawsze spokojnie siedział w fotelu czytając jakąś książkę.

- Coś się stało? - spytałam niepewnie, podchodząc do okna.

Chłopiec powoli odwrócił się w moją stronę.

- My wszystko widzieliśmy – powiedział głośno, krzyżując ręce na piersi.

Domyśliłam się, że widzieli jak całowałam się z Edem, a moje policzki momentalnie pokryły się rumieńcem, chociaż właściwie nie miały powodu. Przecież ludzie tak czasem robią. Nic nadzwyczajnego.

- Tak? A co konkretniej? - zapytałam obojętnie, opadając ciężko na kanapę.

- To był Ed Sheeran! - mały niemal krzyczał.

Zatrzymałam się na moment w bezruchu, po czym wybuchnęłam sztucznym śmiechem.

- Skąd ci to przyszło do głowy? Fakt, też jest rudy i ma na imię Ed, ale takie sytuacje się zdarzają – wzruszyłam ramionami, mimo że moje serce kołatało jak oszalałe.

- Ale ja go poznałem! Słuchasz ciągle jego piosenek i oglądasz jego zdjęcia. Pamiętam go – Kevin nie ustępował.

- Wydawało ci się – starałam się brzmieć przekonująco, ale czułam, że mi to nie wychodzi.

- Niemożliwe. Mamo, powiedz coś, też go widziałaś – naburmuszony jedenastolatek szturchnął kobietę w ramię.

Lucy, która do tej pory w milczeniu przyglądała się naszej wymianie zdań, odwróciła się w stronę syna.

- Nie wiem Kevin. Nie znam tego całego Sheerana, więc nie będę się wypowiadać.

Blondyn, widząc, że mama mu nie pomogła, pobiegł obrażony na górę, a po chwili wrócił z tabletem w dłoni, na którym wyświetlił wszystkie zdjęcia Eda, jakie znalazł.

- No popatrz mamo. To on – podszedł do kobiety, która w czasie jego nieobecności zdążyła usiąść obok mnie na kanapie.

Uważnie obserwowałam jej twarz, która na szczęście nie wyglądała na przekonaną.

- Faktycznie podobieństwo jest duże, ale pomyśl Kevin czy to możliwe.

- No... - chłopiec zawahał się.

- No właśnie. Nie bardzo – Lucy poklepała go po głowie i wysłała do spania.

Jedenastolatek jeszcze chwilę próbował przekonać ją, że ma rację, ale w końcu bardzo niechętnie odpuścił i wolnym krokiem poszedł do swojego pokoju. Odetchnęłam z ulgą.

- Ja też już pójdę – powiedziałam, wstając z sofy.

- Dobrze – Lucy uśmiechnęła się do mnie. - Wybacz Kevinowi, ale trochę za bardzo się nakręcił.

Uniosłam kąciki ust.

- Rozumiem go doskonale. Sama też się nakręciłam.

- Widziałam – kobieta zaśmiała się. - Leć już spać, bo pewnie dużo się dzisiaj działo. Dobranoc.

- Dobranoc – odpowiedziałam i pobiegłam na górę.

Byłam zadowolona z takiego obrotu sytuacji, chociaż czułam się źle z tym, że znowu musiałam kłamać. Powoli stawało się to męczące. Męczące było też to, że musiałam być coraz bardziej ostrożna. Już nie mogłam umawiać się z Edem pod domem, bo byłam pewna, że następnym razem Kevin tak łatwo nie odpuści, a mnie nie uda się tak łatwo z tego wykręcić.

*

- To jak? Kino o szóstej? - spytała Ellie, gdy wychodziłyśmy ze szkoły.

- Jeszcze nie... - przerwałam, słysząc dzwonek mojego telefonu. - Poczekaj chwilę – rzuciłam w stronę blondynki i nie patrząc kto dzwoni, przyłożyłam komórkę do ucha.

- Halo?

- Cześć! Skończyłaś już lekcje? - po drugiej stronie usłyszałam głos Eda.

- Tak. Jestem właśnie pod szkołą – powiedziałam szybko, kątem oka zerkając na przypatrującą mi się Ellie.

- To świetnie, bo ja też. Czekam tak gdzie wtedy – rozłączył się.

Stałam chwilę w szoku, a gdy minął, schowałam telefon do torby i odwróciłam się do przyjaciółki.

- Kino raczej dzisiaj nie wypali – powiedziałam przepraszającym tonem.

- Niech zgadnę kto dzwonił – zaśmiała się. - To do jutra.

- Pa! - krzyknęłam, biegnąc w umówionym kierunku.

Już z daleka widziałam rudą czuprynę Eda. Stał przy samochodzie, przeglądając coś w telefonie.

- Cześć! - przywitałam się i pocałowałam go w policzek.

- No cześć! - uśmiechnął się, natychmiast chowając komórkę do kieszeni. - Wsiadaj – otworzył przede mną tylne drzwi, a ja od razu weszłam do środka.

- Stu? - zdziwiłam się, widząc go za kierownicą.

- Cześć, Nina! – uśmiechnął się do mnie, patrząc we wsteczne lusterko.

W tym samym czasie od drugiej strony auta wsiadł Ed.

- To gdzie jedziemy? - Stuart przeniósł wzrok na rudzielca, ale ten tylko wzruszył ramionami. - Szybko decydujcie, bo nie mam wiele czasu, a auta nie pożyczę, bo jest mi bardzo potrzebne. Poza tym w rękach Eda każdy pojazd jest w niebezpieczeństwie - puścił do mnie oczko.

Zaśmiałam się i popatrzyłam na siedzącego obok mnie mężczyznę, który właśnie wystawiał język swojemu menadżerowi.

- To gdzie was zawieźć – Stu wyraźnie się niecierpliwił.

- Podwieź nas do centrum. Tam już sobie poradzimy – Ed spojrzał na mnie i uniósł kąciki ust, a ja odpowiedziałam mu tym samym.

Spokojnie ruszyliśmy z parkingu. Jazda ze Stu była zdecydowanie bezpieczniejsza niż jazda z Edem.

*

- Co teraz? - spytałam, gdy staliśmy już na zatłoczonej ulicy.

- Teraz spacer. Chyba, że chciałabyś coś innego – Ed spojrzał na mnie pytająco.

Pokręciłam głową.

- Lubię chodzić – uśmiechnęłam się.

„Szczególnie, gdy moja torba waży tonę” - pomyślałam, poprawiając sobie spadający z ramienia pasek.

- To dobrze. Daj torbę – rudzielec czytał mi w myślach.

Nie miałam nawet zamiaru udawać, że nie trzeba. Od razu mu ją podałam.

- Co ty tam nosisz? - spytał, uginając się pod ciężarem.

- Przeważnie niewiele, ale akurat dzisiaj wyniosłam pół zawartości szafki – wzruszyłam ramionami.

- Tak zupełnie przypadkowo? - wolnym krokiem ruszyliśmy przed siebie.

- Zupełnie. Przecież nie wiedziałam, że się spotkamy.

- Ja też nie wiedziałem. Inaczej uprzedziłbym cię wcześniej, żebyś nie brała ze sobą tysiąca niepotrzebnych rzeczy.

- Wtedy wzięłabym je celowo.

- Bardzo zabawne – uniósł kąciki ust. - Co ciekawego robiłaś w szkole przez ostatnie dwa dni?

- Nic. W szkole przeważnie nie dzieje się nic ciekawego. Nie wiesz tego?

- Wiem, dlatego rzuciłem ją najszybciej jak mogłem – wyszczerzył się w uśmiechu.

Przewróciłam oczami.

- A ty co ciekawego robiłeś przez ostatnie dwa dni?

- Nagrywałem, nagrywałem i... nagrywałem. Ostatnio dużo czasu spędzam w studiu. Mam czas, to wykorzystuję go maksymalnie. No właśnie a propos czasu. Tak sobie pomyślałem, że skoro drugą część trasy zaczynam dopiero w połowie maja, a nagrywam głównie do południa, to może popołudnia spędzalibyśmy razem. Chociażby tak jak dzisiaj. Co o tym myślisz? - popatrzył na mnie niepewnie.

- No wiesz... - zaczęłam nieśmiało.

- Jak nie chcesz to powiedz – spuścił wzrok.

- To nie tak. Ja po prostu chciałabym, żebyś mnie dobrze zrozumiał - przerwałam, w celu stopniowania napięcia. - Codziennie kończę o trzeciej.

Próbując powstrzymać się od śmiechu, obserwowałam jak powoli dociera do niego to co powiedziałam. Gdy w końcu zrozumiał, popatrzył na mnie spod przymkniętych powiek i pokręcił głową. Wtedy nie mogłam się już powstrzymać. Wybuchnęłam głośnym śmiechem, zwracając uwagę kilku przechodniów.

- Cicho – dostałam kuksańca w bok. - Nie możemy rzucać się w oczy. Chociaż z twoim strojem to mało możliwe – zmierzył mnie wzrokiem.

- Znowu się czepiasz mojego mundurka?

- Nie, tylko... Właściwie tak.

- Bo?

- Bo nie jest seksowny – uniósł kąciki ust.

Westchnęłam głośno, przewracając oczami.

- Nic na to nie poradzę – rozłożyłam ręce.

- Zawsze możesz go zdjąć.

- Tutaj na ulicy?

- Bardziej myślałem o moim mieszkaniu.

Czy to już była propozycja? Wolałam tego nie sprawdzać. Odchrząknęłam tylko i zmieniłam temat.

- Wiesz na co mam teraz ochotę?

- Żebym cię przytulił? - nie czekając na odpowiedź objął mnie ramieniem.

- To też, ale tak serio, to mam ochotę na pierogi.

- Teraz tutaj?

- Niekoniecznie, ale tak w ciągu godziny jakby się dało – uśmiechnęłam się słodko.

- Mówisz i masz.

*

Schodami zjechaliśmy na stację metra. Ed na wszelki wypadek naciągnął na głowę kaptur.

- Lubię to miejsce – powiedział, rozglądając się dookoła.

Chciałam zapytać co takiego wyjątkowego jest akurat w tej stacji, ale widziałam, że zaraz się dowiem.

- To tutaj nocowałem najczęściej. Właściwie sam nie wiem czemu. Może dlatego, że jest w centrum, a mimo to jest względny spokój. W każdym razie naprawdę lubię to miejsce – uśmiechnął się, wracając do swoich wspomnień.

Nie odzywałam się. Wiedziałam, że nie oczekuje tego ode mnie. Słuchałam uważnie, przyglądając się jego nieobecnym oczom.

- Słyszysz? - coś wyrwało go z zadumy.

- Nie – odpowiedziałam cicho.

- Gitara – popatrzył na mnie.

Wytężyłam słuch. Rzeczywiście, gdzieś z oddali słychać było dźwięki szarpanych strun.

Zanim się obejrzałam, Ed, ciągnąc mnie za rękę, podążał w kierunku, z którego dochodziła muzyka. Zatrzymaliśmy się po kilku metrach. Niedaleko nas stał chudy szatyn mniej więcej w moim wieku z wysłużoną gitarą w rękach. Właśnie zaczynał nową piosenkę. Po dwóch akordach było oczywiste co gra.

I'm gonna pick up the pieces

And build a Lego house

If things go wrong

We can knock it down

Popatrzyłam na Eda, który z uśmiechem wygrzebywał z kieszeni pieniądze.

- Wrzucisz? - podał mi banknot.

Bez słowa wzięłam go od niego i podeszłam do chłopaka.

- Edowi się podoba. Wiem co mówię – powiedziałam, unosząc kąciki ust i wrzucając do futerału pieniądze.

Twarz szatyna przybrała wyraz zdziwienia połączonego z kompletnym niezrozumieniem. Wróciłam do rudzielca i złapałam go za rękę.

- Chodź, bo moje pierogi czekają.

- Może on też kiedyś będzie mógł zabierać dziewczyny na pierogi w przerwach trasy koncertowej.

Zaśmialiśmy się oboje.

*

- Siadamy? - wskazałam palcem ławkę.

- Tam będzie lepiej – Ed nakierował mój palec na oddalony kawałek brzeg Tamizy.

Zgodziłam się z nim i po chwili siedzieliśmy na zimnym piasku. Od razu otworzyłam opakowanie z moimi wymarzonymi pierogami. Poczułam zapach wciąż ciepłego jedzenia i głęboko się nim zaciągnęłam. Tak dawno go nie czułam. Rudzielec także szybko otworzył pudełko, ale raczej z innego powodu.

- Są trzy najważniejsze rzeczy, które lubię w Polsce – powiedział, przełykając pierwszy kęs. - Wódka, dziewczyny i pierogi. To zdecydowanie macie najlepsze – uśmiechnął się do mnie, po czym włożył do buzi kolejną porcję.

- Od razu widać jak spędzasz wolny czas – odparłam trochę złośliwie.

- No jak? - spojrzał na mnie zaciekawiony.

- Jedzenie, picie, seks.

- Jedzenie i seks lubię jednakowo, ale alkohol to tylko dodatek. Bardzo przyjemny dodatek – powiedział obojętnie, nabijając na plastikowy widelec czwartego już pieroga. Nie żebym liczyła.

- Dobrze wiedzieć – powiedziałam cicho.

Wolałam nie kontynuować tego tematu, więc zajęłam się jedzeniem, bo w porównaniu do rudzielca byłam daleko w tyle.

Po dziesięciu minutach najedzona i szczęśliwa rozgrzebywałam palcami piasek. Na policzku czułam chłodne podmuchy wiatru i pierwsze krople deszczu.

- Fajnie się siedzi, ale zaczyna padać – powiedziałam, obracając w palcach znaleziony kamyk.

- Gdybyś mieszkałam w tym kraju tyle lat co ja, przyzwyczaiłabyś się – Ed nie wyglądał na poruszonego wizją zmoknięcia.

- Ale nie mieszkam – odparłam, wstając z ziemi i otrzepując pupę z piasku. - Idziemy.

Rudzielec spojrzał na mnie niezbyt zadowolony, po czym przeniósł wzrok na chmury.

- Chwilę pokropi i przestanie. Nic ci nie będzie – machnął ręką.

- Mnie nie, ale moim włosom tak.

- Co tak strasznego im się stanie?

- Oprócz tego, że skręcą się jeszcze bardziej, oklapną i przykleją się do twarzy to nic – odpowiedziałam ironicznie, schylając się do wypełnionej po brzegi torby.

- A co ci tak zależy?

- Nie wyglądam wtedy seksownie – uśmiechnęłam się słodko.

- Dobra, ten argument mnie przekonuje – powiedział, unosząc kąciki ust i podnosząc się z piasku. - Ale... - zatrzymał się, myśląc nad czymś. - Przecież gdy będziemy szli, deszcz i tak cię zmoczy.

- Nie – pomachałam mu przed oczami parasolką, którą właśnie wygrzebałam.

Ed pokiwał z uznaniem głową.

- Przynajmniej na coś się przydało taszczenie tej torby przez pół miasta.

- No widzisz. Teraz będziesz taszczył ją przez następne pół – wyszczerzyłam się w uśmiechu i z parasolką nad głową ruszyłam przed siebie.

- Nie ładnie tak zostawiać ludzi w tyle – usłyszałam krzyk Eda.

Odwróciłam się w jego stronę i niby niecierpliwie tupiąc prawą nogą, zaczekałam aż do mnie dołączy.

- Lubię spacery nad wodą – powiedziałam półgłosem, wpatrując się w falującą Tamizę.

- Ja też. Szczególnie, gdy nie jestem wtedy sam.

Poczułam, że Ed obejmuje mnie ramieniem. Spojrzałam na niego, a on uśmiechnął się, wpatrując się w moje oczy. Odpowiedziałam mu tym samym i oparłam głowę na jego barku.

Szliśmy tak kilkanaście minut. Nagle przypomniała mi się poranna prośba Lucy.

- Która godzina? - zapytałam szybko, zrzucając z siebie rękę rudzielca.

- Wpół do szóstej – odpowiedział, spoglądając na zegarek.

- Niedobrze.

- Co się stało? - Ed spojrzał na mnie zaniepokojony.

- Na szóstą muszę być w domu, bo obiecałam, że przypilnuję Kevina.

- Zdążysz. Odwiozę cię. Metrem.

- Lepiej nie. Złapię taksówkę – powiedziałam, ruszając szybkim krokiem w stronę głównej ulicy.

Rudzielec chwycił mnie za rękę.

- Przestań. Zadzwonię po Stu. Zaraz przyjedzie – wyciągnął z kieszeni telefon.

- Nie trzeba – zakryłam mu wyświetlacz dłonią.

- O co chodzi? - spytał zdziwiony.

- O nic. Po prostu nie chcę, żebyś mi się znudził. Do jutra – pocałowałam go w policzek i pobiegłam przed siebie.